Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Misiowie puszyści - Marcina Celińskiego blog o wartościach, przeszłości i przyszłości Misiowie puszyści - Marcina Celińskiego blog o wartościach, przeszłości i przyszłości Misiowie puszyści - Marcina Celińskiego blog o wartościach, przeszłości i przyszłości
Zło

7.10.2019
poniedziałek

Państwo podległych zastępuje niepodległość

7 października 2019, poniedziałek,

Czy spory ideowo-programowe w Polsce 2019 r. mają jakikolwiek sens?

Ostatnie lata, także kampania wyborcza, na której finiszu jesteśmy, wskazują na to, że nie mają sensu najmniejszego. W kampanii wszyscy obiecali już wszystko, poddając się narzuconej przez PiS logice polityki. Poddaliśmy się polityce odrzucającej wspólnotowość i koncepcję państwa jako organizatora tych usług, których indywidualnie nie jesteśmy w stanie sobie zapewnić. Państwo wycofuje się z organizacji spraw wspólnych, państwo przekazuje pieniądze wybranym grupom i domyślnie oczekuje, że każdy sam sobie opłaci i zorganizuje choćby opiekę medyczną.

Nie budujemy armii, zdolnej w przyszłości stawić czoła wyzwaniom – malujemy stare czołgi, by wzmocnić wynik wyborczy urzędującego premiera głosami pracowników zakładu, który będzie te czołgi malował. Nie budujemy mieszkań, bo hucznie zapowiadany program nie wyrósł nawet ponad fundament. Zamiast tego dziadkowie dokładają do raty frankowego kredytu swoich wnuczków 13. emeryturę, a za chwilę w tej racie może ulżyć zwolnienie podatkowe dla najmłodszych. Przykłady redystrybucyjnych nonsensów mógłbym mnożyć.

Przy obecnej władzy nie tylko w sferze gospodarki przeszliśmy z modelu aspiracyjnego na konsumpcyjny. To samo dzieje się w sferze społecznej, mechanizmów awansu i wyznaczania sobie celów.

Gorsze i lepsze sorty zastąpiły dotychczas preferowane podziały – np. na wykształconych i niewykształconych, zaradnych i niezaradnych, mądrzejszych i nieco mniej mądrych. Czy były idealne? Z pewnością miały swoje wady, ale na te stare podziały i swoje usytuowanie w nich każdy z nas miał jakiś wpływ – te nowe wyznacza władza samodzielnie.

Te stare podziały pobudzały aspirację – do lepszego wykształcenia, tworzenia lepszych warunków sobie, swoim dzieciom. Obecne demotywują całe grupy społeczne, zniechęcają do edukacji, do pracy, niszczą poczucie wpływu na swój obecny i przyszły los, uzależniają od „łaskawego pana”, jakim staje się coraz słabsze państwo.

Model społeczny proponowany przez PiS osadza obywateli w roli klientów czy poddanych, a nie pełnoprawnych uczestników gry społecznej i politycznej.

Spory programowe są dla państw istniejących, o strukturach pozwalających na realizację pomysłów, państw bezpiecznych, z zagwarantowaną suwerennością swoich decyzji. Polska dziś takim państwem nie jest.

Kryzys demokracji liberalnej w skali światowej jest faktem, dużo uciążliwszą formę przybrał w państwach peryferyjnych takich jak nasz, dużo lepiej radzą sobie z tym zjawiskiem kraje, w których istnieją wspólnoty polityczne stojące za państwem, gdzie podstawowe wartości są głęboko zakorzenione, gdzie internetowe kampanie na rzecz ogłupienia wyborcy mają mniejszy oddźwięk.

Tradycyjnie słaba wspólnota polityczna Polaków została kompletnie rozbita – w miejsce takiej wspólnoty proponuje nam się powrót do uznania Kościoła katolickiego za tę jedyną właściwą. Taką konstrukcję przyjmowaliśmy w czasach braku państwowości polskiej, dlaczego mamy ją przyjmować dziś? Takie podejście pozostawia poza wspólnotą nie tylko Polaków niewierzących czy innowierców, ale także tych wszystkich katolików, którym wiara nie pozwala na uczestniczenie w Kościele Paetza, Jędraszewskiego i Rydzyka z ich symbiozą z jedną z partii – symbiozą mentalności i szemranych interesów.

To, co się z nami jako społeczeństwem dzieje, wynika ze zła – zła, które nie ma charakteru metafizycznego, które można opisać i pokazać. Zła wynikającego z odrzucenia faktycznych wartości na rzecz propagandowych konstruktów, z odrzucenia kategorii kompetencji na rzecz przynależności „plemiennej”, odrzucenia autorytetów na rzecz kreowanych bohaterów, odrzucenia w końcu wiedzy, nauki jako instrumentów podejmowania decyzji na rzecz emocjonalnych, często sterowanych propagandowo i przez to popularnych tez rodem z kosmosu.

Obecnie rządzący jeszcze w opozycji przyznali sobie wyłączność na mówienie o wartościach – bez protestów pozostałych graczy sceny politycznej. Oddanie polskiej „prawicy” (czy czymkolwiek PiS jest) monopolu opisanego wyżej otworzyło furtkę do zalania nas pseudowartościami, wykreowania pseudobohaterów i pseudoautorytetów. Te wszystkie pseudo zastąpiły te faktyczne – i nie ma nawet komu krzyknąć, że król jest nagi, że czynią zło.

Wszystko to czyni z nas łatwy cel manipulacji dokonywanych zarówno przez ośrodki wewnętrzne, jak i zewnętrzne – ileż powstało w ostatnich latach analiz aktywności sieciowej wskazujących na granie na podziały w polskiej części mediów społecznościowych przez wyspecjalizowane ośrodki spod Petersburga i Moskwy – to naprawdę nie daje do myślenia? Ich współbrzmienie z każdym przekazem wewnętrznym budującym podziały i ostre spory to przypadek? Czy jesteśmy aż tak naiwni?

Dlatego w fejsbukowej dyskusji wygrywa głos anonimowej internautki opowiadającej o autyzmie spowodowanym szczepionką. „Szczepionko-sceptyczna” dostaje od razu wiele lajków, a głosy profesorów medycyny nie znaczą nic. Głosem tej internautki przejmują się nawet wysocy urzędnicy państwowi, rozważając dobrowolność szczepień.

Dlatego młodzi Polacy, jak wynika z badań, największe zagrożenie dla siebie upatrują w „ideologii LGBT”, a kilka lat temu widzieli je w „islamizacji Europy”. Wywołanie strachu przed nieistniejącymi zagrożeniami służy temu, żeby nie zajmować się realnymi. Za tym wszystkim stoi potężny aparat propagandowy, zatem dzieje się to tu i teraz nieprzypadkowo.

Tak jak debata nie jest możliwa bez oparcia jej na faktach, tak istnienie polityki jest zależne od istnienia jakiejkolwiek wspólnoty. Wojny hybrydowe zaczyna się od zatruwania języka, niszczenia dyskursu, zerwania więzów komunikacyjnych we wspólnocie – wtedy jest ona gotowa do dalszych działań agresora, pozbawiona elementarnego warunku zdolności obronnej, jaką jest bycie społecznością, a nie zbiorem skonfliktowanych grupek czy wręcz jednostek.

Chciałbym widzieć debatę publiczną na temat podatków, kierunków inwestycji państwowych, planowania rozwoju kraju. Zanim to jednak nastąpi, musimy odbudować państwo i podstawową wspólnotę polityczną Polaków. Określić zakres spraw wspólnych, którymi to państwo ma się zajmować. Wprowadzić skuteczne bezpieczniki prawno-konstytucyjne chroniące nas przed zawłaszczaniem państwa i jego dekonstrukcją w tak szybkim tempie, jakie obserwowaliśmy ostatnio.

To wydaje się oczywiste, ale musimy przyjąć do wiadomości, że nie dla wszystkich jest. Pierwszym krokiem jest podjęcie walki ze złem, które nas otacza i które narasta – złem niekompetencji, sztucznych podziałów i fikcyjnych zagrożeń. To jest zadanie nie tylko na najbliższą niedzielę wyborczą, ale także na najbliższe lata i kolejne wyborcze niedziele.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 6

Dodaj komentarz »
  1. Zgadzam się z Panem w pełni.
    Największym wyzwaniem jest odbudowy zaufania do siebie nawzajem.

  2. bardzo wazny tekst. Oby przeczytali go ci, ktorym naprawde zalezy na Polsce ( choc to brzmi pompatycznie) ale tyle innych okreslen zostalo juz zdewaluowanych ( np. pzyzwoitosc, uczciwosc, solidarnosc) wiec nie bede szukala innego zwrotu.

  3. Świetny tekst Panie Marcinie. Problem w tym, że mało jest w tym kraju ludzi którzy będą potrafili przeczytać go z zrozumieniem, mało też osób, szczególnie tych parających się polityką, będzie chciało się przyznać do tego, że zgadzają się z Panem. Obecnie poltykę traktuje się jako pole walki a nie pole porozumienia w celu dochodzenia do konsensusu. Ta druga kategoria jest nudna ponieważ odbiorca otrzymuje emocji i kasy. To właśnie daje Prezes i „ciemny lud” to łyka jak kaczka chleb.
    Pan , ja i jeszcze kilkadziesiąt lub kilkaset osób mamy świadomość tego co dzieje się w tym kraju i chyba przyjdzie na to, że zabierzemy tą swoją świadomość do grobu. Niestety. 🙂

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Tekst bardzo dobry. Niestety ja jestem już w trybach tego wariantu negatywnego. Nie czuję już wspólnoty narodowej. Jestem gorszym sortem, wykształciuchem, łżeelitą, obywatem polskojęzycznym. Pozostanę aktywny w sferze życia społecznego, bo po prostu taki jestem. Nie będę bierny i apatyczny. Ale nie mam złudzeń co tzw. wspólnoty narodowej. Będziemy społeczeństwem podzielonym. Jest wiele takich krajów. Po prostu kończymy z wizją, która obejmuje jednocześnie państwo i wspólnotę. Tak jesteśmy wychowani i tego uczą w szkole, ale tak już nie jest.

  6. Przedstawione niepokojace fakty sa raczej ogolnie znane. Pobozne zyczenie „odbudować państwo i podstawową wspólnotę polityczną Polaków” tak samo.

    Tylko jak spelnic sobie/nam to zyczenie? Punktem wyjscia musi byc rzetelna analiza WYBORCOW. Bo to ONI/MY maja/mamy wybor (przynajmniej jak narazie).

    Ostatnie badania socjologiczne wskazuja na to, ze czesc (wiekszosc?) wyborcow PiS jest po prostu cyniczna (zobacz omowienie badan https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/kraj/1926908,1,skrupuly-sie-skonczyly-nie-tylko-u-politykow.read ). Z tymi cynikami trzeba zyc (i mozna, jak pokazuje PiS).

    Teraz czekam z niepokojem na wyniki badan wyborcow opozycji. Bo wydaje mi sie, ze to sa polityczni debile (i nie chodzi mi tylko o ich przywodcow!). Bo jak mozna przegrac walke o wladze (czyli mozliwosc wplywu na rzeczywistosc) majac 55% do 60% ??? Jak zyc z wyborcami, dla ktorych „miec racje” jest wazniejsze niz „miec wladze”? Obym nie mial racji i oby to nie byla wiekszosc opozycji. Bo, kto chce miec racje jest niezdolny do kompromisu i wspolnoty politycznej 🙁

  7. ” musimy odbudować państwo i podstawową wspólnotę polityczną Polaków.” – w oparciu o jakie wartości ?
    Jaka ma być hierarchia ich ważności ?
    Czy ważniejsze jest prawo czy sprawiedliwość, czy o karze ma decydować „złamanie przepisu” choć nikomu tym żadnej szkody nie uczyniono czy wielkość szkody wyrządzonej wielu ludziom przez sprawcę, który uczynił to w sposób, jakiego prawo nie zabrania ?.
    Zwykły obywatel obrońcom „takiego państwa prawa” odpowie – „mam w dupie takie „państwo prawa” – oczekuje państwa sprawiedliwego!”
    Czy rację ma Olga Tokarczuk głosząc, że to my sami jesteśmy winni „zbrodni wołyńskiej” ( także formy, w jakiej to zrobiono – z wyjątkowym okrucieństwem ?) oraz, że to my jesteśmy winni wymordowania Żydów jak to się od kilkudziesięciu laty, a już szczególnie nachalnie w ostatnich latach szerzy się to po całym świecie ?
    Czy w polityce zdrowotnej ładować coraz więcej środków w leczenie chorób, których jest coraz więcej i na czym zarabiają koncerny farmaceutyczne czy skoncentrować na wyeliminowaniu ich źródeł i przyczyn. Wśród przeciwników aktualnej polityki szczepieniowej są nie tylko „nawiedzeni antyszczepionkowcy” ale także wielu lekarzy ( większość prywatnie bo oficjalnie są „za”) a także liczni profesorowie medycyny i nauk pokrewnych ( biochemia, biofizyka ).
    Czy to, że normalny mężczyzna, heteroseksualny mąż, ojciec i dziadek nie chciałby aby jego potomków przekonywano, że związek homoseksualny jest czymś godnym propagowania i należą się takim w związku z tym jakieś szczególne prawa jest społecznie szkodliwą postawą ?
    W końcu propagowanie idei, że demokracja to nie „wdrażanie woli większości” lecz „obrona praw mniejszości”.
    Oby nie doszło do tego, że koprofile wywalczą prawo do konsumowania swych „ulubionych dań” w restauracjach – przecież to mniejszość, której to „się należy !”